A importancia da educación infantil.

                   A Isabel Oliveros, a mía primeira maestra; a mía                      prima Rocío y a todas as maestras y maestros

A educación infantil é, polo menos según el Real Decreto que regula as enseñanzas mínimas del sou segundo ciclo, a etapa qu’atende a nenas y nenos dende el nacemento hasta os seis anos coa finalidá d’axudar al sou desarrollo físico, afectivo, social y intelectual. Como é sabido, ordénase en dous ciclos: el primeiro chega hasta os tres anos; el segundo, qu’é de baldre, vai dende os tres a os seis anos d’edá. Nos dous ciclos atenderáse progresivamente al desarrollo afectivo, al movemento y  a os avezos de control corporal, ás manifestacióis da comunicación y del linguaxe, ás pautas elementales de convivencia y relación social, y tamén al descubrimento das características físicas y sociales del medio. Ademáis facilitaráse que nenas y nenos elaboren unha imaxen de sí mesmos búa y equilibrada y consigan autonomía personal.

Os dous ciclos tein carácter voluntario pro el segundo xeneralizóuse en toda España, de xeito que na actualidá, según el Ministerio d’Educación, casi el 100% dos nenos y nenas de 3 a 6 anos van á escola de baldre.

Pro si temos en conta que, como nos recorda Unicef, nos primeiros meses y anos de vida cada contacto, cada movemento y cada emoción redundan nunha esplosiva actividá eléctrica y química nel cerebro, pois miles de millóis de células tánse organizando en redes qu’establecen entre elas billóis de sinapsis, parece qu’unha escolarización cedo y axeitada entre os primeros meses y os tres anos incidirá de xeito mui positivo na miyora del rendemento escolar futuro pro, sobre todo, na vida d’esos nenos y nenas, que, nese período, empezan a conocer el sou propio corpo y el de os outros; aprenden a respetar as diferencias observando y esplorando el sou entorno familiar, natural y social; adquiren progresivamente autonomía nas súas actividades máis avezadas; desarrollan as súas capacidades afectivas; relaciónanse cos demáis y adquiren pouco y a pouco pautas elementales de convivencia y relación social; desarrollan habilidades comunicativas en diferentes linguaxes y formas d’espresión,…, y é que, en palabras de John Dewey,  a educación nun é preparación prá vida; a educación é a vida en sí mesma.

Por todo esto parece que favorecer a educación infantil nel primeiro ciclo de 0 a 3 anos tería que ser ún dos obxetivos prioritarios pras autoridades educativas, de xeito que nun houbera nenos nin nenas que se quedasen fora das escolas infantiles por falta d’abondas prazas, lo que ta pasando na actualidá; outra cousa é qu’haxa familias, que polas razóis que señan, consideren prematura a escolarización a esas edades y decidan que son miyores outras opcióis.

Como é obvio, nun se trata únicamente de qu’haxa abondas prazas  pr’atender as demandas familiares, senón de qu’os medios materiales señan os axeitados y qu’as personas que van asumir a enorme responsabilidá d’acoyer, cuidar, estimular, enseñar, arroupar, limpar, alimentar,… a estos nenos y nenas teñan unha estabilidá laboral razonable y señan pagadas como merecen. É éste ún dos ámbitos nos qu’as autoridades locales y autonómicas tein a ocasión de singularizarse y de levar a cabo políticas públicas de fomento da educación, quizáis, como dixo el Tribunal Supremo d’Estados Unidos na súa famosa sentencia Brown v. Board of Education of Topeka, a función máis importante das administracióis, pois é el fundamento básico d’unha auténtica ciudadanía al representar el principal instrumento pra despertar os valores culturales nos nenos, pra preparalos pral aprendizaxe y pr’axudaryes a adaptarse con normalidá al sou medio.

É sabido que, pouco despóis de recibir el premio Nobel, Albert Camus escribíu unha carta al señor Germain, el sou maestro de pequeno, na que ye dicía: “sin usté, sin a mao afectuosa que tendéu al neno probe qu’era eu, sin a súa enseñanza nun houbese pasado nada d’esto. Nun é que día muita importancia a un honra d’este tipo. Pro ofrece polo menos a oportunidá de decirye lo qu’usté foi y sigue sendo pra min, y de corroborarye qu’os sous esforzos, el sou trabayo y el sou corazón xeneroso qu’usté puxo nelo siguen sempre vivos nún dos sous pequenos escolares, que, inda pasando os anos, nun deixóu de ser un alumno agradecido.”

Todos temos na nosa memoria a un señor ou señora Germain; eu tuven mui bus maestros, pro agora quero recordar á mía  primeira maestra, Isabel Oliveros, qu’al largo da súa carreira acoyéu, cuidóu y enseñóu a centos de nenos y nenas entre 4 y 6 anos. Nel meu caso, ademáis, tranquilizóu y orientóu a mía madre, preocupada polas mías importantes dificultades coa lectura. Por todo elo, y xunto col noso recordo agradecido como escolares que fomos, fai falta que  todas esas personas qu’acoyen, cuidan y enseñan a os nenos y nenas de hoi, señan tratadas coa dignidá social, laboral y económica que sin duda merecen.

 

Anuncios

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión / Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión / Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión / Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión / Cambiar )

Conectando a %s